The Secondary Teacher Education Programme (STEP) at ӰԺ (ӰԺ) prepares Ismaili educators to serve their communities through rigorous academic training and sustained professional development. The Master’s-level teacher preparation is delivered through a collaboration between ӰԺ, (IOE) at (UCL), and (SOAS), University of London.
Combining graduate-level study in Islamic education and pedagogy with a Field Teaching Practice (FTP) component, STEP equips participants to bring principled, reflective, and inclusive teaching to religious education settings around the world. As second-year STEP students begin their Field Teaching Practice placements in their respective countries, their experiences offer insight into the programme’s impact in practice. Five participants reflect on what it means to carry their learning from London into their local contexts, and how this transition shapes their approach to teaching.
A global cohort, rooted in local purpose
A defining feature of STEP is the diversity of its student body. The current cohort includes educators from Syria, India, Pakistan, and beyond, each bringing their own linguistic, cultural, and pedagogical contexts to the shared learning environment at ӰԺ, SOAS and UCL. This diversity is not only illustrative; it plays an active role in shaping how students understand teaching and learning.
For many, the journey begins with a shift in perspective that extends well beyond the classroom. Abdo Alarnaji, from Salamieh, Syria, who is completing his Field Teaching Practice in Damascus, reflects on the experience of encountering diversity as a lived reality rather than an abstract concept:
The STEP programme creates an inclusive learning environment that reflects the richness of the global Ismaili community.
Through classes, discussions, social and cultural gatherings, and shared institutional spaces, I was able to express my own identity while engaging with other students from diverse cultural backgrounds. This encounter with difference across programme streams, national backgrounds, and lived experiences becomes a form of pedagogical preparation in itself. At Victoria Hall, where STEP, GPISH, and ISMC students live, daily interactions across cultures foster, in Alarnaji’s words, “a strong sense of mutual respect and empathy”. This experience, he notes, directly influenced his approach to classroom design during Field Teaching Practice.
Theory into practice: what the classroom teaches
The transition from the academic environment of ӰԺ and UCL to the field requires a process of interpretation and adaptation, as frameworks developed in one context are rethought in another.
Natasha Ali, from Oshikhandass who is serving in ITREB – Gilgit, Pakistan, brings a multilingual identity shaped by Burushaski, Shina, Urdu, and English to her Field Teaching Practice classroom. Her experience of navigating between languages as a learner becomes a foundation for her teaching:
Teaching and learning unfolded somewhere in between, never fixed, always negotiated. This made me reflect deeply on what it truly means to ‘understand’ in a multilingual classroom.
او با بهرهگیری از استراتژیهای ارزیابی برای یادگیری که از طریق این برنامه معرّفی شدهاند، درسهای خود را با فعالیّتهای مبتنی بر یادآوری آغاز میکند که به دانشآموزان امکان میدهد به دانش قبلی خود به روشهای قابل فهم دسترسی پیدا کنند. او نه تنها بر پاسخهای صحیح، بلکه بر عمق و کیفیّت درک پشت آنها نیز تمرکز میکند. با گذشت زمان، همانطور که او تأمّل میکند، زبان کمتر به عنوان یک مانع و بیشتر به عنوان یک پل در کلاس درس عمل کرد.
اناره طلعت، که دورهی عملی تدریس میدانی خود را در کراچی تحت حوزهی تحت پوششِ ITREB جنوب پاکستان (کراچی) به پایان میرساند، معماری فکری STEP را با عباراتی توصیف میکند که تمرکز دوگانهی آن بر محتوا و روش را برجسته میکند:
ӰԺ به من «چه چیزی»، توانایی کاوش، بازاندیشی و فراموش کردن آموختهها برای یادگیری مجدّد انتقادی را داد، در حالی که UCL به من «چگونه»، شجاعت ورود به کلاس درس، آزمایش و بهرهبرداری حداکثری از هر تجربه را داد.
آنها در کنار هم چیزی را به من دادند که نمیدانستم به آن نیاز دارم: چارچوبی برای شدن، نه فقط مجموعهای از مهارتها برای اجرا.
برای طَلَعت که پژوهش او در چارچوب «رهبری یادگیری در بافت اسماعیلی» (LLIC) بر تفکّر انتقادی متمرکز است، کلاس به «فضایی سپید برای آزمودن رنگهای تازه، خطا کردن و دوباره نقاشی کردن» بدل میشود. تجربهی «تدریس میدانی» نشان میدهد که برخی گونههای یادگیری تنها از مسیر زیستشده و تجربهی عملی پرورش مییابند.
مسئولیّتپذیری: انتظارات جماعت و هویّت مربّی
فارغالتصان STEP با چیزی فراتر از یک مدرک به جوامع خود بازمیگردند. در بسیاری از بافتها، آنان بهعنوان متخصّصانی آموزشدیده در یک نهادِ مستقر در لندن شناخته میشوند و این شناخت، انتظاری تازه نیز با خود به همراه میآورد.
دانیال ولی، که دورهی تدریس میدانی خود را در سین لشت، چترال سفلیٰ، پاکستان میگذراند، دورهی کارآموزی خود را در همان مرکز تعلیمات دینی که زمانی در آن تحصیل کرده بود، آغاز کرد:
از دانشآموزان گرفته تا اعضای ITREB، مردم به معلّمان آموزشدیده توسّط STEP که در لندن آموزش دیدهاند، به عنوان اُلگو و متخصّص در این زمینه نگاه میکنند.
خوشبختانه، آمادگی دقیق علمی و آموزشی در ӰԺ و UCL ما را برای انجام این مسئولیّت و مشارکت معنادار در رشد جماعتمان مجهّز کرده است.
او همچنین توجّه را به انعطافپذیری ایجاد شده از طریق ساختار سختگیرانهی برنامهی STEP جلب میکند. دانشآموزان نقشهای چندگانهای را به عنوان معلّمان عادی، معلّمان تعلیمات دینی اسماعیلی و دانشجویان تماموقت تحصیلات تکمیلی ایفا میکنند. او استدلال میکند که این «تجربهی چندوجهی»، سازگاری لازم برای پاسخ به سؤالات واقعی جوانان را در کلاس درس ایجاد میکند. همانطور که او اشاره میکند، هدف کمال نیست، بلکه حضور مداوم و پاسخگویی به دانشآموزان است.
رشد در نقش: بازگشت به یادگیری
برای برخی از شرکتکنندگانِ برنامهی STEP، این برنامه نشاندهندهی بازگشت آگاهانه به یادگیری در مرحلهای است که بسیاری از همسالانشان بر پیشرفت شغلی تمرکز دارند. این تصمیم، نحوهی درک آنها از تدریس و توسعهی حرفهای خودشان را تغییر میدهد.
ساحل هیمانی، اهل دَندوکا در گجرات هندوستان، که دورهی کارآموزی تدریس میدانی خود را با انجمن محلّی شمال بمبئی تحت نظر ITREB غرب هندوستان به پایان میرساند، درباری این گذار اینگونه تأمّل میکند:
برنامهی STEP به من آموخته است که تدریس تنها انتقال دانش نیست، بلکه پیش از هر چیز پرورش ارزشها و مهارتها در درونِ خودِ ماست.
تجربهی او در مشارکت در کمیتههای آموزش و یادگیری برنامهی درسی و مشاهدهی جلسات هیئت مدیرهی مؤسّسه، درک او از رهبری آموزشی را گسترش داد. این برخوردهای نهادی اعتماد به نفس او را تقویت نمود و حس هدف حرفهای او را روشن ساخت.
در دورهی «تدریس میدانی»، هیمانی بر ایجاد فرصتهایی برای گفتوگوی دانشآموزان، تقویت یادگیری همتایان و پرورش محیطهای کلاسیای تمرکز کرده است که در آن دیدگاههای متنوّع ارزشمند شمرده میشوند. درک او از تدریس از «ارائهی محتوای ثابت» به «فرایندی پویا از مشاهده، تأمّل و سازگارشدن» دگرگون شده است.
برنامهای که همچنان در حال بالیدن است
روی هم رفته، این تأمّلات نشان میدهد که چگونه STEP یادگیری دانشگاهی را با عمل اجتماعی پیوند میدهد. STEP نه تنها یک برنامهی تربیت معلم است، بلکه، همانطور که شرکتکنندگان آن را توصیف میکنند، چارچوبی برای توسعهی مداوم است که مبتنی بر آموزش انتقادی، عمل فراگیر و مسئولیّت حرفهای نیز میباشد.
از سوریه تا پاکستان، و از هندوستان و فراتر از آن، گروه سال دوّمی در حال تبدیل برنامهی درسی تحصیل خود در لندن به تمرین عملی در کلاس درس هستند. چالشهایی که آنها با آن مواجه میشوند، از کلاسهای درس چندزبانه گرفته تا تغییر زمینههای اجتماعی و آموزشی، متنوّع است، امّا این چالشها با یک حس هدفمندی قوی همراه هستند.
همانطور که اناره طلعت بیان میکند:
برنامهی STEP شما را به یک معلّم بینقص تبدیل نمیکند؛ بلکه شما را به کسی تبدیل میکند که دائماً در تلاش برای بهتر شدن است و این واقعاً زیبایی خاصی دارد.
درباری برنامه STEP
برنامهی STEP یک دورهی دوسالهی تحصیلات تکمیلی است که از سوی مؤسّسهی مطالعات اسماعیلی ارائه میشود. این برنامه مربّیان اسماعیلی را برای تدریس تعلیمات دینی در سطح متوسّطه آماده میسازد و مطالعات دانشگاهی را با تدریس میدانیِ هدایتشده در بافتهای محل زندگی دانشجویان درهم میآمیزد.
برنامه شامل کارشناسی ارشد (MA) در «جوامع و تمدّنهای مسلمان» و دیپلم تحصیلات تکمیلی (PGDip) در «تدریس و عملِ تأملی» است. این دورهها از طریق همکاری میان مؤسّسهی مطالعات اسماعیلی، دانشکده تعلیم و تربیت(IoE) دانشگاه UCL و دانشگاه SOAS لندن ارائه میشوند.
